น้ำใจกระทิง(02)
พระราชาทรงสดับคำเย้ยหยัน ละอายพระทัย ทรงดำริด้วยมานะกษัตริย์ว่า “คนจำพวกนี้มันไม่รู้ความสามารถของเรา เราจะแสดงฝีมือให้มันดู ทรงรีบถือคันศรออกติดตามกระทิงไปทันที กระทิงวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต พระราชาก็ทรงตามไม่ลดละ
ขณะที่พระราชาทรงติดตามกระทิงไปอย่างกระชั้นชิดนั้น สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คือตรงหน้ามีหลุมดินขนาดใหญ่ลึก 60 ศอก มีน้ำขังอยู่ครึ่งหลุม มีหญ้าและเถาวัลย์ปกคลุม ครั้นกระทิงวิ่งไปถึงที่นั่น ได้กลิ่นเหม็นเน่าก็หลบห่างไม่ไปตรง
ส่วนพระราชาไม่ทรงชำนาญทาง วิ่งตรงไป จึงพลัดตกลงไปในหลุม แซ่อยู่ในน้ำโสโครก พยายามปีนป่ายอย่างไรก็ไม่มีทางขึ้นมาได้ ทำให้แสบคันพระวรกายและสูดดมกลิ่นเหม็น ได้รับทุกขเวทนาอย่างแสนสาหัส
กระทิงไม่ได้ยินเสียงพระราชาติดตามไป จึงเหลียวหลังมองกลับมา รู้ว่าพระราชาตกลงไปในหลุม จึงย้อนกลับมาดู ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ยืนที่ปากหลุม กราบทูลว่า “ข้าแต่สมมุติเทพ ขออย่าทรงตกพระทัยเลย ข้าพระพุทธเจ้าจะช่วยเหลือ”
“ข้าแต่พญากระทิง ผู้มีใจอารี ขอท่านได้หาทางช่วยเหลือข้าพเจ้าด้วยเถิด ถ้าได้รับความปลอดภัย จะไม่ลืมคุณท่านเลย” พระราชาทรงอ้อนวอน
ต่อจากนั้น กระทิงทูลพระราชาให้ทรงหลบที่ข้างหลุมซีกหนึ่ง แล้วกลิ้งก้อนหินลงไปในหลุมให้ตื้นเขิน จนพระราชาสามารถขึ้นมาได้ เลียพระวรกายให้สะอาด ให้ทรงพักผ่อนจนสำราญ พระราชาทรงตื้นตันในพระทัย ตรัสอะไรไม่ได้มาก มีพระราชดำรัสเพียงว่า “ขอบคุณท่านเหลือเกิน ที่ช่วยชีวิตเราไว้ได้อย่างปลอดภัย”
“นับเป็นบุญวาสนาของข้าพระองค์ ที่ได้เห็นพระราชาด้วยตาตัวเอง แม้จะไม่ได้มีโอกาสฉลองพระเดชพระคุณ ที่ตนอาศัยแผ่นดินราชอาณาจักร แต่ก็ยังได้ช่วยเหลือใต้ฝ่าละอองธุลีพระบทตามสติปัญญา”
กราบทูลแล้ว กระทิงก็น้อมตัวลงทูลเชิญให้พระราชาประทับบนหลังของตน นำไปส่งจนถึงใกล้ที่พักของข้าราชบริพาร
ก่อนจากกัน พระราชาตรัสถามว่า “ทำไมท่านจึงอยู่โดดเดี่ยวตัวเดียว ไม่มีญาติมิตรบ้างหรือ”
กระทิงกราบทูลว่า “ข้าแต่สมมุติเทพ ข้าพระพุทธเจ้าเป็นกระทิงโพธิสัตว์ มีญาติมิตรบริวารมากมาย แต่วันนี้ออกหากินแลเล็มหญ้าอยู่ตามลำพัง จนถูกล่าสังหารแทบเอาชีวิตไม่รอด”
“ข้าพเจ้าพึ่งทราบ ขอได้โปรดประทานอภัยด้วย ขออย่าได้เป็นเวรเป็นกรรมเลย” พระราชาตรัสพร้อมกับยกพระหัตถ์นมัสการกระทิงโพธิสัตว์ แล้วตรัสต่อไปว่า
“แต่ก่อนข้าพเจ้าคิดแต่จะสังหารผลาญชีวิต โดยไม่คำนึงถึงความเดือดร้อน บาดเจ็บและล้มตายของสัตว์อื่น ครั้นเหตุการณ์คับขันอันตรายมาถึงแก่ตัวจึงได้คิด ข้าแต่พญากระทิง ขอท่านได้โปรดไปอยู่ในพระนครด้วยกันเถิด จะแบ่งราชสมบัติให้ครอบครองอย่างผาสุก”
-----------------------------
แหล่งข้อมูล : นิทานชาดก ชุด สัตว์ป่าหิมพานต์
เขียนโดย: นาวาเอกแพง อ่อนลออ
ภาพโดย: ธนารัชต์ โสตะจินดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น