ความรักของกินนรี(02)
“รักใคร่ห่วงใยกันขนาดนั้นเชียว”
“ความรักความจริงใจของสามีภรรยาที่มีต่อกันอย่างแน่นแฟ้นแนบสนิท ไม่อยากจะให้มีสิ่งใดมาทำให้ต้องพลัดพรากจากกันเลย”
“พวกเจ้าจากกันเมื่อไร จึงได้เศร้าโศกาถึงเพียงนี้”
“เมื่อคืนที่ผ่านมานี่เอง พระเจ้าข้า”
“เป็นอย่างไร ลองเล่าให้เราฟังซิ”
“ขอเดชะ ตอนเย็นวานนี้ ขณะที่พวกหม่อมฉันเพลิดเพลินเดินหาอาหารชมป่าเขาลำเนาไพรใกล้ริมธารอย่างสุขใจอยู่นั้น สามีเดินนำหน้า หม่อมฉันเดินตามหลัง เห็นดอกไม้สวยงามบานสะพรั่งก็แวะเข้าไปเด็ดมาสอดแซมผม หวังจะให้สามีอภิรมย์ชมชื่น หยุดร้อยพวงมาลัยเตรียมไว้ให้สามีคล้องคอ เลือกเก็บแต่ดอกใหญ่ที่มีกลิ่นหอม สีสันสวยงามตระการตา เตรียมมาโปรยปุที่นอนให้อ่อนนุ่ม หาไม้จันทน์หอมมาฝนทาชโลมกายให้หอมกรุ่น จะได้นอนแนบแอบอิงกันอย่างมีความสุข ครั้นจัดเตรียมเสร็จสรรพ มองหาสามีก็เห็นว่าเขาข้ามแม่น้ำไปฝั่งโน้นแล้ว
“ขณะนั้นเอง เมฆตั้งเค้า เกิดพายุฝนตกลงมาอย่างหนัก น้ำป่าจากภูเขาไหลมาอย่างฉับพลัน พัดพาเอาดอกไม้ไปจนหมดสิ้น น้ำก็เอ่อล้นขึ้นมาเต็มฝั่ง หม่อมฉันไม่กล้าข้าม เพราะกลัวกระแสน้ำพัดพาไป ได้แต่ยืนตากฝนทนหนาวหวาดหวั่นสะท้านกายร้องไห้อยู่ผู้เดียวอย่างน่าสงสาร
“คืนนั้นทั้งคืน พวกหม่อมฉันอยู่คนละฟากฝั่ง ได้รับทุกข์ทรมานหนาวสั่น อดหลับอดนอน ได้เห็นหน้ากันทีละแวบเดียวก็ตอนฟ้าแลบ พอได้ยิ้มให้กัน เวลามืดมองไม่เห็นก็ได้แต่รำพันร้องไห้ คืนนั้นช่างยาวนานและเป็นคืนแห่งการทนทุกข์ทรมานขมขื่นเหลือที่จะพรรณนา
“ครั้นรุ่งเช้าน้ำลดลง สามีจึงได้ข้ามมาหา หม่อมฉันเข้าไปสวมกอดพลอดรักด้วยความดีใจที่ได้กลับมาหากัน ครั้นหวนระลึกถึงความชอกช้ำลำเค็ญตอนพรากจากกันก็ร้องไห้ ในชาติก่อนพวกหม่อมฉันคงจะได้สร้างเวรกรรม ทำให้ใครเขาพลัดพรากจากกัน เกิดมาชาตินี้จึงได้รับกรรมเช่นนี้ ชีวิตนี้ยิ่งสั้น ทำไมจะต้องมาเหินห่างแรมร้างจากคู่รักด้วยเล่า พระเจ้าข้า”
“พวกเจ้ามีอายุนานสักเท่าไร”
“ร้อยปีเป็นอย่างสูง พระเจ้าข้า ตามธรรมดาพวกกินนรไม่ค่อยมีโรคร้าย ชีวิตจึงมีแต่ความสุขสมหวัง ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ความกำหนัดรักใคร่ห่วงใยก็ยังมีอยู่ตามประสาของสัตว์โลก”
พระราชาทรงสดับเกิดสลดพระทัย กลับได้พระสติสัมปชัญญะจึงดำริว่า
“โอหนอ! ขนาดสัตว์เดียรัจฉาน ยังมีความรักห่วงใยอาลัยรัก ไม่อยากห่างเหินพลัดพรากจากกัน เราเป็นถึงกษัตริย์ มีเดชานภาพและอิสริยยศยิ่งใหญ่อย่างนี้ ยีงออกเที่ยวล่าเนื้อ ทำให้ผัวเมียแยกกัน ลูกพรากจากพ่อแม่ เป็นการกระทำที่ไม่สมควรประพฤติเลย”
จึงตัดสินพระทัยเสด็จกลับพระนคร ทรงบำเพ็ญพระราชกุศล มีการถวายทานเป็นต้น ทรงสมาทานศีลเป็นนิตย์ ทรงพระเกษมสำราญในราชสมบัติตลอดพระชนม์ชีพ.
----------------------
แหล่งข้อมูล : นิทานชาดก ชุด สัตว์ป่าหิมพานต์
เขียนโดย: นาวาเอกแพง อ่อนลออ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น