น้ำใจกระทิง(01)
ในอดีตกาลพระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพระยากระทิง มีสีเหมือนทอง เฉลียวฉลาด แข็งแรง ว่องไว อาศัยอยู่กับบริวารในป่าหิมพานต์ ได้หลีกจากฝูงไปหากินอาหารในที่ที่มีหญ้าและใบไม้อุดมสมบูรณ์แต่ลำพัง
วันนั้นพระเจ้าพรหมทัตพร้อมด้วยบริวารเสด็จประพาสป่าเพื่อล่าเนื้อ ไปถึงย่านที่พญากระทิงออกหากิน ก็ตรัสสั่งให้หยุดพักเพื่อเตรียมการและให้แจกจ่ายอาวุธแก่ผู้ตามเสด็จจนครบถ้วน แล้วกระจายกำลังเป็นพวกๆมุ่งหน้าสู่ป่าลึกตามลำดับ
ขณะที่พระราชาเสด็จนำหน้า ได้ทอดพระเนตรเห็นสัตว์ขยาดใหญ่ตัวหนึ่ง ลักษณะสวยงาม มีสีคล้ายทอง กำลังยืนอยู่ในระหว่างต้นไม้ จึงตรัสถามอำมาตย์ที่ตามเสด็จว่า”ท่านเห็นสัตว์นั้นไหม”
“เห็น พระเจ้าข้า “
“เขาเรียกว่าอะไร”
“กระทิงทอง ท่าทางแข็งแรง มีกำลังมากทีเดียว ท่านไปบอกพวกบริวารที่อยู่ทางปีกซ้ายและปีกขวา กระจายกำลังวิ่งไปดักข้างหน้า ต้อนเข้ามาให้อยู่ในวงล้อม อย่าให้หนีรอดไปได้”
ครั้นกระทิงตกอยู่ในวงล้อมแล้ว จึงตรัสว่า”ทุกคนระวังให้พร้อม กระทิงออกทางผู้ใด ผู้นั้นต้องได้รับโทษ”
ทุกคนกลัวว่ากระทิงจะวิ่งออกทางที่ตนอยู่ ต่างก็จัดการป้องกันจนสุดความสามารถ โดยตัดไม้มาทำเป็นเครื่องกีดขวาง ยืนชิดติดกัน เตรียมคันศรและลูกศรให้พร้อม ทั้งส่งเสียงไล่และตีป่าอย่างสนุก
ฝ่ายกระทิง พอได้ยินเสียงคนจำนวนมากก็ตกใจ หาทางจะหลบหนี ยืนหันหน้าหันหลัง มองไปทางไหนก็เห็นคนยืนล้อมอยู่หนาแน่น ถืออาวุธครบมือ เมื่อจวนตัวจึงวิ่งวนไปมา พอมองไปทางพระราชาก็เห็นชิองว่างพอจะหนีรอดออกไปได้ จึงมุงหน้าวิ่งตรงไปทางนั้น ครั้นกระทิงวิ่งเข้าไปใกล้ พระราชาทรงโก่งคันศรยิงไปทันที กระทิงหลบลูกศรจนล้มลงกับพื้น
“นี่แน่ เห็นไหม ฝีมือเราแม่นขนาดไหน ดูเอาเถอะ พระองค์ตรัสด้วยความดีพระทัย แล้วเสด็จเข้าไปจับ ทันใดนั้นกระทิงก็รีบลุกขึ้นวิ่งเผ่นหนีเข้าป่าอย่างรวดเร็ว
พวกข้าราชบริพารทั้งหลาย คิดว่าพระราชาฆ่ากระทิงได้แล้ว ต่างก็ผละจากวงล้อมตรงมาหาพระราชา
“กระทิงไปไหนเสียเล่า” คนหนึ่งถาม
“เปิดหนีเข้าป่าไปแล้ว” อีกคนหนึ่งตอบ
“หนีออกทางใคร”
“ทางพระราชา”
“เป็นไปได้หรือ ทุกทีเห็นทรงยิงแม่นเหลือเกิน”
“ยิงถูกแผ่นดิน มันก็แม่นนะซี”
“ไม่แน่นะ บางทีพระองค์อาจมีความกรุณา แกล้งยิงไม่ให้ถูกกระทิงก็ได้”
------------------
แหล่งข้อมูล : นิทานชาดก ชุด สัตว์ป่าหิมพานต์
เขียนโดย: นาวาเอกแพง อ่อนละออ
ภาพโดย: ธนารัชต์ โสตะจินดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น